Agidan, de balletdanseres met tbc

Agidan (47 jaar) ligt op haar bed in Ignace Deen, in de hoofdstad van Guinee. Haar haren in de war en haar magere armen bedekt met kleine, zwarte puntjes.

Ze zet zich recht en knoopt een zwart met witte doek om haar hoofd. Haar witte nachtkleed valt als een gordijn om haar lijf.  Agidan heeft een trieste, vermoeide blik in de ogen. Wanneer ze praat ontbloot haar mond twee gouden tanden.

Een jaar geleden kreeg ze symptomen. Ze hoestte en voelde zich zieker en zieker. Na een half jaar ging ze verzwakt naar de dokter. “Ik had nog nooit van tuberculose gehoord. Mijn man is ook ziek, maar die ging naar een traditionele geneesheer in het dorp. Wat hij precies heeft weet ik niet. Het gaat nog niet beter met hem, misschien moet hij zich ook maar eens laten testen in Conakry.”

Ik neem ondertussen al vijf maanden medicatie. Ik was politievrouw, maar kon niet meer werken omdat ik iedere dag naar Ignace Deen moest komen voor mijn medicatie.” Tbc-medicatie is erg zwaar. Je moet er goed bij eten om te zorgen dat de medicijnen je lichaam niet te hard toetakelen. “Ik heb weinig geld, soms at ik de hele dag niet. Ik werd dus steeds zwakker en zwakker.”

Een maand geleden werd Agidan in Ignace Deen opgenomen. Ze zal er blijven tot ze weer voldoende kracht heeft om thuis verzorgd te worden. De medicatie laat zwarte plekken na op haar huid. Het vel op haar dunne armen is bijna doorschijnend. “Het gaat niet goed met me”, zucht Agidan terwijl ze voor zich uit staart. “Gelukkig blijven mijn dochters bij me in het ziekenhuis. Eén overdag en één ’s nachts. De dokter zei dat ik geduld moest hebben, dat het binnenkort beter met me zal gaan.”

“Mijn wens? Beter worden en weer ballet dansen.” Agidans ogen lichten op en haar mond vormt zich om tot een glimlach. “Ja, je zou het nu niet zeggen hé, maar ik heb altijd voor het ‘Ballet de l’Armée’ gedanst.” Haar glimlacht evolueert naar een hartelijke lach, die van diep in haar magere lijf omhoog komt. “Ik ben er vandaag te oud voor natuurlijk, maar ik oefen thuis nog wel eens”, zegt ze terwijl ze haar beide armen in een hoek van 90 graden plooit, met de handpalmen naar voor gericht. Met zwierende, ritmische bewegingen brengt ze haar armen vervolgens van links naar rechts en weer terug.

Mooi hé”, lacht Agidan. “Van dansen word ik helemaal gelukkig.